Zastrzyk trucizny

Zastrzyk trucizny

Zastrzyk trucizny, znany również jako dożylne podanie śmiertelnej dawki substancji chemicznych, jest obecnie najpopularniejszą metodą wykonywania kary śmierci w Stanach Zjednoczonych. Po przywróceniu kary śmierci w 1976 roku, ponad 85% egzekucji w USA przeprowadzono za pomocą tej metody. Oprócz zastosowania w kontekście kary śmierci, zastrzyk trucizny jest również stosowany w eutanazji, na przykład w Holandii. Artykuł ten przybliży historię, procedurę, alternatywne metody oraz kontrowersje związane z tą formą egzekucji.

Historia zastrzyku trucizny

Historia zastrzyku trucizny sięga XIX wieku, kiedy to władze Nowego Jorku poszukiwały bardziej humanitarnej metody wykonywania kary śmierci. Wówczas propozycja zastrzyku została jednak odrzucona na rzecz krzesła elektrycznego. Dopiero po przywróceniu kary śmierci w 1976 roku zaczęto na nowo poszukiwać alternatywnych metod egzekucji. W 1977 roku Oklahoma jako pierwszy stan wprowadziła tę metodę, a pierwsza egzekucja za pomocą zastrzyku trucizny miała miejsce w Teksasie w 1982 roku. Straconym był morderca Charles Brooks.

Warto zaznaczyć, że pierwszą osobą straconą przez wstrzyknięcie trucizny w USA był niewolnik Nathan, którego egzekucja odbyła się 1 maja 1821 roku w Wirginii. Przez długi czas był to jedyny przypadek do lat 80. XX wieku. Obecnie każda z 30 stanów USA, które stosują karę śmierci, wykorzystuje tę metodę jako jedną z opcji egzekucji. Ostatni stan, który zaadaptował zastrzyk trucizny jako metodę wykonania wyroku, to Nebraska w 2009 roku.

Procedura egzekucji

Procedura wykonania egzekucji za pomocą zastrzyku trucizny jest dość skomplikowana i wymaga precyzyjnego wykonania wszystkich kroków. Skazany jest przypinany do łóżka przy pomocy pasów bezpieczeństwa, a jego serce monitorowane jest za pomocą kardiomonitora. Następnie do ciała skazańca umieszczany jest wenflon, który podłączony jest do pompy infuzyjnej.

W momencie uruchomienia pompy skazany otrzymuje kolejno trzy różne środki chemiczne. Pierwszym z nich jest tiopental – barbituran działający jako środek usypiający. Dawka wynosi od 2 do 5 gramów i powoduje utratę przytomności w ciągu mniej niż 10 sekund. Choć sama dawka tiopentalu powinna być śmiertelna, jej działanie może trwać dłużej niż inne środki używane podczas egzekucji.

Kolejnym środkiem jest pankuronium (znany jako „Pavulon”), który działa jako środek zwiotczający mięśnie i powoduje paraliż oraz zatrzymanie akcji oddechowej. Ostatnim składnikiem jest chlorek potasu, który zatrzymuje akcję serca podczas fazy rozkurczu. Śmierć następuje zazwyczaj w ciągu kilku minut, a jej stwierdzenie opiera się na wskazaniach kardiomonitora.

Alternatywne metody egzekucji

W miarę upływu lat pojawiają się nowe metody egzekucji przy użyciu różnych substancji chemicznych. Na przykład 8 grudnia 2009 roku w Ohio przeprowadzono egzekucję wykorzystując tylko tiopental w dawce pięciu gramów. Skazany Kenneth Biros zmarł dziesięć minut po iniekcji, co zostało uznane za udaną procedurę przez dyrektora Ohio Department of Rehabilitation and Corrections.

Dnia 16 grudnia 2010 roku w stanie Oklahoma zastosowano pentobarbital – substancję stosowaną wcześniej głównie do eutanazji zwierząt. W tym przypadku skazaniec John David Duty został stracony przy użyciu tego środka oraz dwóch innych substancji. Decyzja o zastosowaniu pentobarbitalu jako substytutu tiopentalu była skutkiem decyzji Sądu federalnego w Oklahomie z listopada 2010 roku.

Krytyka metody

Mimo że metoda zastrzyku trucizny wydaje się być humanitarna i bezbolesna, budzi wiele kontrowersji i krytyki ze strony organizacji zajmujących się prawami człowieka oraz medyków. Jednym z głównych zarzutów jest to, że skazani na karę śmierci często mają uszkodzone naczynia krwionośne przez wcześniejsze używanie narkotyków, co znacznie utrudnia umieszczenie wenflonu. W niektórych przypadkach personel miał trudności ze znalezieniem odpowiedniej żyły przez ponad pół godziny.

Dodatkowo krytycy zwracają uwagę na fakt, że wykonanie egzekucji tą metodą przypomina zabieg medyczny, co budzi moralne obawy dotyczące obecności lekarzy podczas takich czynności – ich udział często bywa postrzegany jako sprzeczny z przysięgą lekarską. Istnieją także opinie sugerujące, że działanie tiopentalu może być krótkotrwałe i nie zawsze zapewnia pełną utratę przytomności przed podaniem kolejnych substancji.

Jeden z najbardziej dramatycznych przypadków miał miejsce podczas egzekucji Josepha Lewisa Clarka w stanie Ohio w maju 2006 roku. Personelowi udało się wkłuć tylko do jednej żyły skazańca (protokół wymaga dwóch), jednak pomimo tego kontynuowano egzekucję. Clark zaczął krzyczeć: „To nie działa”, co spowodowało przerwanie procedury i ponowne poszukiwanie żyły przez kolejnych 40 minut.

Zastosowanie na świecie

Poza Stanami Zjednoczonymi, metoda zastrzyku trucizny stosowana jest również w innych krajach na całym świecie. Do państw wykorzystujących tę metodę należą między innymi Chiny, Gwatemala, Tajlandia oraz Wietnam. W każdym z tych państw zasady dotyczące wykonywania kary śmierci różnią się od tych obowiązujących w USA i mogą budzić różnor

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).